Κλέβουμε λένε ασύστολα κατεβάζοντας σειρές. Μου φαίνεται όμως ότι η λύση δεν είναι να μας σταματήσουν. Η λύση από ότι έχω καταλάβει τελευταία είναι να έχουμε όλοι twitter.
Τελικά έχω γεράσει πολύ. Μα πάρα πολύ. Όχι να πεις και σαν τη γιαγιά μου... Αλλά και πάλι.
Εγώ που λες τηλεόραση έβλεπα συμβατικώς. Ξέρεις, σε εκείνο το κουτί που έχουμε στο σαλόνι και δουλεύει με τα κουμπάκια σε εκείνο το ματζαφλάρι που μοιάζει σαν το controller του Wii. Αυτό.
Μετά αναβαθμίστηκα διότι όλα τα κανάλια που βλέπω στη Βρετανία όπου ζω έχουν και live streaming και συστηματάκια για να βλέπεις ό,τι θες μετά στον κομπιούτορα. Η λατρεία μου είναι αυτό. Επιστρέφω από τη δουλειά, μαγειρεύω, αράζω και ό,τι ώρα θέλω βλέπω αυτό που έχασα χτες ή την προηγούμενη εβδομάδα. Σώθηκα γιατί ποτέ δε θυμάμαι τις ώρες που παίζονται εκπομπές που θέλω να δω. Είχα φίλη που τις σημείωνε με φωσφοριζέ μαρκαδόρο στο περιοδικό αλλά εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ.
Τον τελευταίο καιρό όμως έχω καταλάβει ότι το viewing experience που λέμε και στο χωριό μου έχει αλλάξει ριζικά. Πλέον δε βλέπουμε εκπομπές μόνοι μας. Πλέον τις βλέπουμε μαζί με το σύμπαν - εν δυνάμει - ή τουλάχιστον όσους ακολουθούν το σχετικό hashtag στο twitter. Την ώρα που παίζεται η εκπομπή, όλο το σύμπαν το συζητάει online. Αναλύσεις, ατάκες, τσακωμοί, γενικώς ένας πανικός.
Βέβαια αυτό γίνεται διότι θέλουν να συζητήσουν την εκπομπή έτσι; Άλλο τώρα να συζητάμε στο twitter το Game of Thrones κι άλλο να συζητάμε το Ρετιρέ. Υπάρχει ένα χάσμα εκεί. Υποθέτοντας λοιπόν ότι η σειρά ή η εκπομπή αξίζουν μάλλον είναι πλέον υποχρεωτικό να την κουβεντιάζουμε και online.
Πανικός λέμε, ποιος θα πρωτο-προλάβει να βλέπει και να σχολιάζει ταυτόχρονα. Ντουζ πουάντ πάνε σε αυτούς που καταφέρνουν να βλέπουν, να σχολιάζουν και να απαντάνε έξυπνα χωρίς να χάνουν λεπτό από τη σειρά. Τί συστήματα ασφαλείας και ελέγχους; Τί μηνύσεις; Φτιάξε κάτι καλό, ενέπνευσε τα πλήθη να ξεσαλώνουν στο twitter και δεν θα αξίζει καν τον κόπο μετά να κατεβάζουν το επεισόδιο κατόπιν εορτής. Θα αισθάνονται ότι χτες ήταν όλοι μαζί και σήμερα ο ψωριάρης είναι χώρια.
Εγώ δεν τα καταφέρνω πολύ καθώς όπως είπαμε είμαι γριά. Δηλαδή ακόμα κι όταν βλέπω Game of Thrones κατόπιν εορτής πρέπει να πατήσω μία παύση για να το σχολιάσω. Και να ‘θελα να το συζητήσουμε όταν παίζεται πρώτη προβολή δεν προλαβαίνω με τίποτα. Αυτά τα καλά παιδιά που το καταφέρνουν στο twitter απορώ πώς το κάνουν.
Η θεωρία μου είναι πως οι περισσότεροι απλά ακούνε με το ένα αυτί όταν γράφουν στο twitter. Αν αληθεύει τότε προβλέπω ότι πολύ σύντομα όλα τα σήριαλ θα έχουν ηχητικά εφέ που ξέρουμε από τις παλιές ελληνικές δραματικές ταινίες και από τα σύγχρονα έπη του Bollywood. Για παράδειγμα θα πέφτει κεραυνός πριν γίνει κάτι δραματικό και αμέσως μετά θα ακολουθεί κοντινό στα σοκαρισμένα μάτια του πρωταγωνιστή για λίγα δευτερόλεπτα. Να προλάβεις να σηκώσεις τα δικά σου τα μάτια από το twitter.
Από ότι υποψιάζομαι δηλαδή σε λίγα χρόνια οι σειρές στην τηλεόραση θα είναι σαν την Λάμψη. Καήκαμε.
Σχόλια