Θα αποφύγω με έναν περίτεχνο ελιγμό τον πειρασμό να χρησιμοποιήσω παροιμίες και λόγια κάποιων άλλων σαφέστατα σοφότερων από την αφεντιά μου.
Σκέφτομαι, μάλιστα, να μη σου γράψω τίποτα. Να μη σε βάλω σε κάποιο κανάλι σκέψης στο οποίο ενδεχομένως να μην ήθελες να μπεις ποτέ.
Τώρα που το ξανακοιτάζω... Ναι... Δεν θα σου γράψω τίποτα περισπούδαστο. Θα σου παραθέσω αριθμούς, εντάξει, όχι και τόσο ξερούς αριθμούς.
Σύντομη εισαγωγή: Δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο η έρευνα που παρήγγειλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη σχέση της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών (ICT εις την αγγλική, ΤΠΕ για εμάς) στα σχολεία. Η έρευνα συμπεριέλαβε τις 27 χώρες της Ε.Ε. συν άλλες τέσσερις, την Κροατία, την Τουρκία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία και έλαβε υπόψιν την κατάσταση που επικρατεί στην 4η Δημοτικού, στη Β' Γυμνασίου, στη Β' Λυκείου γενικής εκπαίδευσης και στην αντίστοιχή της στην επαγγελματική εκπαίδευση.
Αριθμοί
Κατά μέσο όρο στην Ε.Ε. στην 4η Δημοτικού αντιστοιχούν 7 μαθητές ανά υπολογιστή όλων των υπό εξέταση βαθμίδων. Δανία, Νορβηγία και (έκπληξη;) Ισπανία είναι στην πρώτη θέση με 3 μαθητές/υπολογιστή, στο ναδίρ Τουρκία και Ρουμανία με 20 και 17 μαθητές/υπολογιστή, ακολουθούμενες από την Ιταλία και την Ελλάδα (16 μαθητές/υπολογιστή).
Στη Β' Γυμνασίου πρωτεύει η Σουηδία (2 μαθητές/υπολογιστή), ακολουθούν Νορβηγία και Ισπανία με δύο. Η Τουρκία ουραγός και η Ελλάς παρα-ουραγός με 23 και 21 μαθητές/υπολογιστή αντίστοιχα.
Ανεβαίνουμε στη Β' Λυκείου. Νορβηγία, Δανία και Κύπρος στην κορυφή με έναν, δύο και τρεις μαθητές/υπολογιστή αντίστοιχα. Πάτος: Τουρκία (22) παρα-πάτος Ελλάδα (17).
Πάμε και στη Β' Λυκείου επαγγελματικής εκπαίδευσης. Νορβηγία, Κύπρος, Φινλανδία στην κορυφή με έναν η πρώτη και από δύο οι άλλες μαθητές ανά υπολογιστή. Τέρμα κάτω στον πίνακα η Ελλάς με 17 μαθητές/υπολογιστή, λίγο μακρύτερα η Τουρκία με 11.
Ωραία, υπολογιστές έχουμε (ή ας πούμε πως έχουμε), δουλεύουν όμως; Κατά μέσο όρο στην Ε.Ε. το 76% των μαθητών της Β' Λυκείου βρίσκεται σε σχολεία όπου το 90% του εξοπλισμού λειτουργεί κανονικά. Εδώ στην κορυφή βρίσκονται το Λουξεμβούργο (100% των μαθητών), η Ιρλανδία (98%) και η Μάλτα (94%). Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό των μαθητών είναι στο 62%, κάπου στη μέση του πίνακα. Στην ουρά η Κροατία (30%) και την ακολουθεί η Σλοβενία με 40%.
Πάμε σε λίγο πιο εξειδικευμένο εξοπλισμό, στον ψηφιακό πίνακα στις τάξεις της 4ης Δημοτικού. Πρώτη η Μάλτα με 18 μαθητές/πίνακα, ακολουθούν Δανία και Ιρλανδία με 29 και 30 μαθητές/πίνακα. Ρουμανία, Βουλγαρία, Λουξεμβούργο και Κροατία είναι στην ουρά με 1.000 μαθητές/πίνακα, Τουρκία και Ελλάδα από πίσω με 500 η καθεμία.
Και μια ολίγη από τηλεπικοινωνίες, δηλαδή από ευρυζωνικές συνδέσεις. Γύρω στο 60% των παιδιών της Β' Γυμνασίου στη Νορβηγία και το 78% εκείνων στη Δανία “βγαίνουν” από το σχολείο στο Internet πάνω σε μια γραμμή ταχύτητας 30 Μbps και άνω. Το 45% των ελληνικών σχολείων έχει ταχύτητες μέχρι 10 Mbps.
Το 34% των μαθητών της 4ης Δημοτικού στην Ιταλία δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο μέσω ευρυζωνικής σύνδεσης. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι 5%.
Και ένα τελευταίο. Το ποσοστό των καθηγητών Γυμνασίου που χρησιμοποιεί τα ψηφιακά καλούδια (τα ΤΠΕ που λέγαμε) τουλάχιστον στο 25% των μαθημάτων είναι 66% στην Πορτογαλία και 60% στην Ιρλανδία. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα είναι 35%. Πολωνία και Λουξεμβούργο είναι στην ουρά με 19 και 20% αντίστοιχα.
Ολη η έρευνα (18 ΜΒ παρακαλώ) είναι εδώ αν θέλεις να την ξεκοκκαλίσεις. Σαν να'ναι λίγο θολό το μέλλον μας πατριώτη, αν μου επιτρέπεις ένα σχόλιο...
Σχόλια