Ζούμε στην εποχή που σβήνει το παλιό. Διανύουμε μια περίοδο αβεβαιότητας που οδηγεί το ανθρώπινο μυαλό να ψάξει λύσεις, να γίνει ξανά ‘inventive’. Πριν λίγο καιρό όλοι συζητούσαμε το “κίνημα της πατάτας” χωρίς να ξέρουμε αν είναι καλό ή όχι. Να πάρω το σακί των 130 κιλών; Μπα!; Έπεσαν οι τιμές των γύρω σουπερμάρκετ; Αυτό που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει είναι, ότι η νέα επιχειρηματικότητα και οι υπεύθυνοι καταναλωτές είναι οι μόνοι που πραγματικά μπορούν να υποτιμήσουν τη σημερινή, ακριβή Ελληνική αγορά. Πριν χρόνια διάβαζα το γνωστό πια case study του marketing, όπου καταναλωτές των ΗΠΑ σαμποτάρισαν την αγορά κρέατος και έριξαν τις τιμές. Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Οτι υπάρχει ευκαιρία επιχειρηματική και παράλληλα υπηρεσία προς το κοινό καλό, αν κάποιοι δουν τη μοντέρνα εκδοχή των cooperatives. Παλιά αυτές ήταν επιδοτούμενες και κάτι μουστακαλήδες μοίραζαν τα “φράγκα” μεταξύ τους, ώσπου να πάνε στο καφενείο για ουίσκυ (τα περιβόητα χρέη συνεταιρισμών). Σήμερα σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στον αναπτυσσόμενο -που μας φτάνει- δημιουργούνται cooperatives που μοιράζουν το δικαίωμα στον πλούτο, την τοπική ανάπτυξη και κάνουν πιο ισορροπημένη την αγορά.
Αυτές οι επιχειρηματικές ενώσεις αφορούν στη διανομή και εμπορία της ενέργειας, των αγροτικών προϊόντων, των τοπικών τουριστικών ενοτήτων, στις υπηρεσίες υγείας σε απομακρυσμένες περιοχές, και κάθε μορφή εξαγώγιμης ύλης ή προϊόντος. Αυτές οι ενώσεις μπορούν αν φέρουν κοντά αγρότες, εμπόρους, εθελοντές, περιφερειακές υπηρεσίες και όλοι να συνεταιριστούν για το κοινό καλό. Πολύ δε περισσότερο, να μειώσουν κάθε λειτουργικό κόστος και ενδιάμεσο, ώστε να παράγεται κέρδος και να είναι έτοιμη η μονάδα για εξαγωγική δράση (το’παμε, δεν θα ξαναυπάρξει δυνατή αγορά εσωτερικής κατανάλωσης...). Οι πιο έξυπνες τέτοιες μονάδες ακολουθούν το μοντέλο του Managed Services (δείτε τις περιτπώσεις διαχείρισης υπηρεσιών) και συνήθως αναλαμβάνουν το ρόλο του κράτους ή/και τωνεταιριών σε καθετί που αφορά τοπικές δράσεις και εξαγωγική κίνηση. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά: δίκτυο τοπικής διαχείρισης απορριμμάτων και εμπορία των βιοκαυσίμων στο εξωτερικό, δίκτυο παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών ακι πρόσκληση φοιτητών από άλλες χώρες, προστασία συγκεκριμένου βιοτόπου και μορφοποίηση του ως ένα marketed προίόντος.
Εχετε ακούσει την ARAMARK; Είναι μια ιδιωτική εταιρία με παγκόσμια παρουσία και τζίρο $13 δις δολλάρια που προσφέρει Managed Services (food, facilities, uniforms, equipment κλπ) σε πελάτες σε κάθε περιβάλλον και industry (environment, sports, entertainment, higher education, healthcare, general businesses). Δημιουργήθηκε σαν cooperative τοπικής έμφασης και επεκτάθηκε (σήμερα δεσπόζει ανάμεσα στις Fortune Most World Admired companies και Most ethical…). Τι κάνει πρακτικά; Οι υπάλληλοι της είναι οι άνθρωποι που καθαρίζουν τα δωμάτια ενός νοσοκομείου, ετοιμάζουν τα γεύματα του νηπιαγωγείου, οργανώνουν συνέδρια τοπικά προσφέροντας turn-key λύσεις. Είναι συνεργεία που ανέλαβαν να βγάλουν τους Χιλιανούς miners από την τρύπα. Μάλιστα, έχουν facebook page, twitter account και ολοκληρωμένο τμήμα εξυπηρέτησης και πρόσβασης πελατών. Μήπως ένα τέτοιο startup δεν θα το γέμιζαν όλοι οι άνεργοι που μπορείτε να φανταστείε και με χαμηλό κόστος να υπηρετούσαν την αγορά, το χτυπημένο από τα χρέη δημόσιο και τις τοπικές κοινωνίες; Τι μπορεί να διδάξει η ARAMARK τους startup owners που θα θελήσουν να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο;
- Η κοινωνική επιχειρηματικότητα έχει εκατομμύρια εφαρμογές που δεν έχουμε σκεφτεί
- Μπορεί να υπάρξουν εταιρίες λαϊκής βάσης με κοινωνικό σκοπό και business οργάνωση
- Συνεργασία πολλών ομάδων και ανθρώπων, θετική εξέλιξη για την εγωπαθή Ελλάδα
- Διάθεση για προσφορά σε συγκεκριμένες περιοχές που αδυνατίζει η κρατική μηχανή
- Ξαναεκπαιδεύονται άνθρωποι σε νέες αγορές, μορφές, υπηρεσίες
- Τα εργαλεία και η παρεχόμενη υπηρεσία είναι “οι δικοί μας άνθρωποι”
Φανταστείτε, 255.000 υπάλληλοι συνδεδεμένοι με τη τεχνολογία, σε κάθε μέρος του πελάτη τους. Οργανωμένοι τέλεια, 24/7, έτοιμοι για όλα. Μάλιστα έχουν μια από τις καλύτερες, λέγεται, στρατηγικές social media για να ενωθούν με τους πολίτες-καταναλωτές, να διαδώσουν το έργο τους και να πάρουν νέα πελατεία (όπως το λέει και ο Brian Solis ... “Digital Darwinism looms for all businesses”).
Ας δούμε ένα παράδειγμα, που το τρελό μυαλό μου σκέφτεται. Ας πούμε ότι σε μια μεγάλη ημιαστική περιοχή λειτουργούν πολλά θερμοκήπια. Το κόστος λειτουργίας, νερού, καυσίμων, μεταφοράς προϊόντων αυξάνεται, οι παράνομοι εργάτες μειώνονται και οι πωλήσεις πέφτουν. Τι θα γίνει; Θα συνεχίζει, να ελπίζει σε ένα θαύμα; Μήπως είναι διέξοδος όλα τα θερμοκήπια να ενωθούν σε μία εταιρία startup η οποία θα ζήσει και θα αναπτυχθεί; Προσέξτε. Ολοι μαζί αυξάνουν τη διαπραγματευτική τους δύναμη προς τη Λιανική. Ανοίγουν ένα μανάβικο και διακινούν εκπτωτικά ποσότητες. Δημιουργούν brand αξιοποιώντας το τοπικό όνομα και διαδικασίες πιστοποίησης (χρήσιμο για εξαγωγές). Αναπτύσσουν υπηρεσίες τοπικής διανομής πάντα σε χαμηλό κόστος. Εχουν site, mobile app για τη συνεχή ενημέρωση πελατών, την αναφορά διαθεσίμων και τις εποχικές προσφορές. Στέλνουν το νέο παλικαράκι στο εξωτερικό σε χονδρέμπορους (αγορών που δεν έχουν τα προίόντα τους) ώστε να πλασάρει την πραμάτεια και αρχίζουν σταδιακά να έχουν εξαγωγές. Είναι τοπική περιφερειακή επιχείρηση και αφορά πολίτες...
Προσαρμόστε αυτή την αναλογία και δημιουργική λογική σε πάρκα, παιδότοπους, κοινωνικές υπηρεσίες, ιατρικές υπηρεσίες, σχολεία. Μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει και να αναδιατάξει τις δυνάμεις της η Ελλάδα. Σας δίνω και ένα μικρό ερέθισμα. Τι λέτε;
Τάσος, stay tuned!
Σχόλια