Η προσέγγιση που διάβασα ήταν πολύ πιο συναισθηματική και, νομίζω αξίζει να διαβαστεί έτσι κι αλλιώς –θα τη βρείτε στο Away.gr. Όμως το θέμα είναι σημαντικό και με έχει απασχολήσει και προσωπικά καθώς, λόγω ηλικίας, έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος μαζί του: αναφέρομαι στη συνήθεια πολλών νέων γονιών να εκθέτουν τα (πολύ μικρά) παιδιά τους στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των αμέτρητων φωτογραφιών που τους τραβούν καθώς μεγαλώνουν. Και δεν αναφέρομαι εδώ στην όποια ενόχληση μπορεί να προκαλεί σε κάποιον τρίτο, ιδιαίτερα σε κάποιον που δεν έχει παιδιά, ο βομβαρδισμός από βαρετές εικόνες (ναι, είναι –εκτός αν είναι κανείς γονιός του συγκεκριμένου παιδιού) καθώς είμαι σίγουρος ότι και τα δικά μου καθημερινά status updates και blog posts περί Ιαπωνίας μπορεί να είναι εξίσου ενοχλητικά/αδιάφορα σε κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα. Αναφέρομαι στο εγγενές λάθος του πράγματος: το παιδί δεν είναι αντικείμενο και δεν πρέπει να εκτίθεται τόσο πολύ.
Η συντάκτης του κειμένου που ανέφερα παραπάνω, η Λυδία Ζαννέττου επικεντρώνει την ανησυχία της, κυρίως, στους πάσης φύσεως παιδόφιλους που ενδέχεται να κοιτάζουν τέτοιες φωτογραφίες με βλέμμα πολύ διαφορετικό από αυτό των γονιών και με προθέσεις που οι τελευταίοι δε θέλουν ούτε να διανοούνται. Και παρότι συμμερίζομαι την ανησυχία της, νομίζω ότι ακόμα και αν μπορούσε να εγγυηθεί κανείς ότι τέτοια άτομα δεν υπάρχουν, η τόσο μεγάλη προβολή του παιδιού σε ένα τόσο ανοιχτό περιβάλλον όπως είναι ένα SNS παραμένει προβληματική επειδή ένα τόσο προσωπικό θέμα γίνεται δημόσιο χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να γίνει. Και φοβάμαι ότι ο λόγος που αυτό συμβαίνει είναι επειδή οι άνθρωποι που το κάνουν δεν έχουν επίγνωση του τι σημαίνει «βρίσκομαι online».
Προφανώς οι λόγοι είναι πολύ πιο περίπλοκοι –και η κ. Ζαννέττου άπτεται μερικών, (και κατά την άποψή μου, πολύ εύστοχα). Όμως μην όντας ψυχολόγος και όντας Ιντερνετάς, παραμένω σ’ αυτό που καταλαβαίνω καλύτερα και για το οποίο δικαιούμαι, ούτως ειπείν, να ομιλώ: πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα άνθρωποι για τους οποίους η συμμετοχή στο Δίκτυο αρχίζει και τελειώνει με τα SNS, δυσκολεύονται να συλλάβουν το αδιανόητο μέγεθός του και το βαθμό έκθεσης οποιουδήποτε και οτιδήποτε μέσα σ’ αυτό· ειλικρινά πιστεύω ότι αν τους έλεγε κανείς ότι εκθέτοντας τις ίδιες φωτογραφίες για ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο σε ένα ταμπλό στην πλατεία Συντάγματος θα τις έβλεπε πολύ λιγότερος κόσμος από ό,τι τις βλέπει σε πέντε λεπτά στο Internet, δε θα το πίστευαν. Και αυτός είναι ο λόγος που επ’ ουδενί δε θα το έκαναν στην πλατεία Συντάγματος αλλά που το κάνουν με τερατώδη ευκολία στο Facebook ή στο Instagram.
Σχόλια