Αν και παλιότερα έχω γράψει κι εγώ για τις κινήσεις ανάπτυξης στο χώρο της τεχνολογίας στη Νότια Αμερική δε θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη αγορά είναι το φόρτε μου -καθένας επιλέγει πού να στρέψει την προσοχή του και δεδομένου ότι πέραν της Ελλάδας και των ΗΠΑ, προσπαθώ να παρακολουθώ και τη Νοτιοανατολική Ασία, έχω αφήσει τη Νότια Αμερική στην... τύχη της. Η οποία, όμως από ό,τι διαβάζω σε μια σειρά άρθρων του ιδιαίτερα ενεργού επενδυτή και κεντρικού παίκτη στο αναπτυξιακό παιχνίδι της περιοχής, Χουάν Πάμπλο Καπέλο στο Next Web δε βρίθει ακριβώς από success stories.
Από τα κείμενα του κ. Καπέλο, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι το πιο πρόσφατο επειδή αποτελεί έναν απολογισμό της πορείας τόσο του ίδιου όσο και άλλων "αγγέλων επενδυτών" και μια απόπειρα καταγραφής των αστοχιών τους στην προσπάθεια να διαμορφώσουν και στην ήπειρό τους (ναι, η Νότια Αμερική δεν είναι ήπειρος -παρ' όλα αυτά!) όχι απλώς μερικές βιώσιμες startup αλλά μια ολόκληρη βιομηχανία, όχι απλώς ανάλογη με αυτή της Σίλικον Βάλεϊ αλλά σχεδόν αντίγραφό της.
Το κείμενο με άφησε άναυδο* αν όσα λέει ο συγγραφέας του είναι αλήθεια (και δεν αμφιβάλλω καθώς γνωρίζει καλά την αγορά του και, προφανώς, τις δικές του κινήσεις), η αποτυχία τους ήταν το ελάχιστο δείγμα Θείας Δίκης που χρειαζόταν για να αντισταθμίσει όχι μόνο την απύθμενη βλακεία τους και την κολοσσιαία άγνοιά τους αλλά και την έλλειψη οράματος, στόχων και, εν τέλει ηθικής. Αγνοώντας εντελώς τις πολιτισμικές, πολιτικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ Βόρειας και Νότιας Αμερικής και μια ιστορία entrepreneurship που είναι σχεδόν ταυτισμένη με την οικονομική επιτυχία της πρώτης, οι λατίνοι επενδυτές προσπάθησαν να κάνουν μια τεράστια αρπαχτή που, όπως συχνά συμβαίνει, δεν τους βγήκε.
Όπως σχολίασα και στο post ενός φίλου που αναδημοσίευε το άρθρο, η φράση του κ. Καπέλο "Ο λόγος που αποτύχαμε είναι ότι αντί να εστιάσουμε στο πάθος και τη δημιουργικότητα, όλοι μας -επενδυτές και επιχειρηματίες- αρχίσαμε να εστιάζουμε στην ημέρα της πληρωμής" είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη. Και θυμίζει, όχι τυχαία καθώς οι ομοιότητες στον εθνικό χαρακτήρα έχουν επισημανθεί και από άλλους, τη φούσκα της Ελλάδας στα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν όλοι "έπαιζαν χρηματιστήριο" αλλά ελάχιστοι "επένδυαν στο χρηματιστήριο". Όταν "παίζεις" είσαι τζογαδόρος και οι τζογαδόροι, τελικά, χάνουν.
Η αγνόηση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών είναι μεγάλο σφάλμα καθώς οδηγεί στην παραμορφωμένη κατανόηση των άλλων και, τελικά, και του εαυτού μας. Ορισμένα πράγματα που έχουν λειτουργήσει αλλού, λειτούργησαν επειδή οι άνθρωποι του "αλλού" έχουν και "άλλα" χαρακτηριστικά, ως μονάδες και ως κοινωνίες* παρότι ορισμένα "paradigms" μπορούν να μεταφυτευτούν σχεδόν ακέραια, δεν μπορούν όλα. Αν ο κ. Καπέλο έχασε μόνο ένα εκατομμύριο δολάρια, τη γλύτωσε πολύ φτηνά: βάσει της θεωρίας του Δαρβίνου θα έπρεπε να είχε χάσει και τα λεπτά του ρολογιού του. Η ιστορία του αξίζει να διαβαστεί πάντως -φοβάμαι ότι ίσως τη δούμε να επαναλαμβάνεται (για μια ακόμα φορά) και στην Ελλάδα.
(*) Sham 69 ή Τζίμι Κάγκνεϊ. Δεν έχει και μεγάλη σημασία...
Σχόλια