Είναι ένα από τα μείζονα θέματα της ιαπωνικής αγοράς ηλεκτρονικών και τεχνολογίας και αναρωτιέμαι πότε θα πάρει παγκόσμιες διαστάσεις –με δεδομένο ότι οι ιάπωνες σπεύδουν να υιοθετήσουν τις νέες τάσεις με ιδιαίτερη θέρμη, φαντάζομαι ότι και η συγκεκριμένη δε θα παραμείνει για πολύ εγχώρια πρωτοτυπία. Περί τίνος πρόκειται; Περί της ολοένα και αυξανόμενης διείσδυσης της τηλεόρασης στις νεώτερες γενιές· και λέγοντας «της τηλεόρασης» εννοώ τόσο του τηλεοπτικού προγράμματος, όσο και των ίδιων των συσκευών. Μ’ άλλα λόγια, οι νεώτεροι ιάπωνες όχι απλώς δε βλέπουν τηλεόραση αλλά δεν έχουν καν συσκευή.
Σαφώς ένα μέρος του προβλήματος ανιχνεύεται στην αδυναμία των ιαπωνικών εταιρειών να παράγουν κάτι καινούριο και συναρπαστικό από πλευράς τεχνολογίας: η τελευταία μεγάλη αλλαγή έγινε πριν από ένα χρόνο περίπου όταν όλες οι μεταδόσεις έγιναν ψηφιακές και υψηλής ευκρίνειας και όλοι οι ιάπωνες αναγκάστηκαν να αγοράσουν ψηφιακούς δέκτες. Όμως το θέμα πάει πιο μακριά και σχετίζεται με την άνεση που έχουν οι κάτω των 40 με τις δεύτερες (και τρίτες και τέταρτες...) οθόνες –με τους υπολογιστές να χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο για πάσης φύσεως ψυχαγωγικές δραστηριότητες, τα κινητά να ακολουθούν κατά πόδας και τα tablets να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήδη διερωτάται «γιατί να έχω τηλεόραση».
Στους λόγους που απαντούν αρνητικά όσοι το κάνουν περιλαμβάνουν την περιπλοκότητα σύνδεσης του συστήματος κεραίας-δέκτη-DVD player/HD recorder (τα βίντεο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την ιαπωνική αγορά), την προαναφερθείσα έλλειψη κάποιας «συναρπαστικής» νέας τεχνολογίας (μια περσινή συζήτηση περί τρισδιάστατης τηλεόρασης σταμάτησε πριν καλά-καλά αρχίσει) αλλά και την απουσία προγραμμάτων που να έχουν ενδιαφέρον –όπως σε όλον τον κόσμο, και στην Ιαπωνία η νεώτερη μερίδα του πληθυσμού ενημερώνεται είτε πλημμελώς, είτε μέσω Internet, ενώ για τις σημαντικές πληροφορίες (καιρός, σεισμοί, συγκοινωνίες κ.λπ.) υπάρχουν ειδικές εφαρμογές τόσο για τα κλασσικά κινητά όσο και για τα
smartphones.
Η παραπάνω εξέλιξη κάθε άλλο παρά χαροποιεί την ιαπωνική βιομηχανία ηλεκτρονικών η οποία ούτως ή άλλως περνάει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο όπως έχω γράψει και παλιότερα –στη συγκεκριμένη αγορά, η τηλεόραση θεωρείται η κορυφαία συσκευή και μια εταιρεία που δεν παράγει τηλεοράσεις αυτόματα θεωρείται ελλειμματική. Αυτό δεν εμπόδισε βεβαίως τη Hitachi και την Toshiba να σταματήσουν την παραγωγή τηλεοράσεων (η πρώτη γενικώς και η δεύτερη εντός Ιαπωνίας)· η Hitachi μάλιστα ήταν και από τις λίγες εταιρείες ηλεκτρονικών που κατάφερε να παρουσιάσει κέρδη, γεγονός για το οποίο σίγουρα ευθύνεται και η απόφαση να αποσυρθεί από αυτόν τον στίβο.
Το πιο ενδιαφέρον της ιστορίας, ωστόσο, τουλάχιστον για κάποιον που δεν έχει συμφέροντα στη συγκεκριμένη αγορά είναι η αλλαγή νοοτροπίας που δείχνει μια τέτοια εξέλιξη. Όλο το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και η πρώτη δεκαετία του 21ου χαρακτηρίστηκαν από την τηλεόραση· μήπως ο ευσεβής πόθος όλων ημών των... Δικτυολογούντων περί έλευσης της εποχής που η τηλεόραση θα αντικατασταθεί πλήρως από τον υπολογιστή και τις διάφορες ενσαρκώσεις του, αρχίζει σιγά-σιγά να πραγματοποιείται;
Σχόλια