Όπως θα έχουν προσέξει όσοι διαβάζουν τα κείμενά μου εδώ στο “Deasy”, συχνά χρησιμοποιώ το “ArsTechnica” σαν πηγή. Βεβαίως δεν είναι συμπτωματικό: πρόκειται για ένα από τα καλύτερα sites που υπάρχουν για τον χώρο της τεχνολογίας και πολύ συχνά οι συντάκτες του έχουν πέρα από καλή ενημέρωση, πολύ αξιόλογη (τουλάχιστον για τα δικά μου στάνταρ) άποψη σχετικά με τα τεκταινόμενα του συγκεκριμένου χώρου.
Παρόλα αυτά, μια παρουσίαση που διάβασα προχθές για το LG L15G Sunrise που κοστίζει προπληρωμένο από το Walmart 10 δολάρια με ενόχλησε πολύ. Και αυτό γιατί ο συντάκτης του “ArsTechnica” μοιάζει να μην έχει αντιληφθεί καθόλου τον λόγο ύπαρξης μιας τέτοιας συσκευής.
Όταν ένα τηλέφωνο κοστίζει 10 δολάρια σημαίνει ότι απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό: στο 25% των Αμερικανών που δεν έχουν ακόμα smartphones και που, προφανώς, έχουν έναν αρκετά καλό λόγο για να μην έχουν –αντίθετα με τα στερεότυπα ένα ποσοστό που, ανάλογα με τις πηγές ποικίλλει από το 5% ως το 14,5% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ ζει κάτω από το επίπεδο της φτώχειας. Δε θα ήταν αυθαίρετο να υποθέσει κανείς ότι μια συσκευή των 10 δολαρίων απευθύνεται στο μερίδιο αυτό.
Παρόλα αυτά, και παρότι ο συντάκτης αναφέρει συχνά ότι η συσκευή θα πρέπει να κριθεί με βάση την τιμή της, εξακολουθεί να την κρίνει –και συχνά κοροϊδευτικά- με βάση τις δυνατότητές της και δη όπως αυτές συγκρίνονται (και) με συσκευές δεκαπλάσιας ή και παραπάνω τιμής. Όπως είναι αναμενόμενο, σε μια τέτοια σύγκριση, το Sunrise έρχεται πολύ χαμηλά όμως και πάλι, όταν μια συσκευή διατίθεται έναντι 10 δολαρίων (ήτοι 9,20 ευρώ) τα κριτήρια οφείλουν να είναι διαφορετικά –σε αντίθετη περίπτωση συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα.
Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι μια τέτοια παρουσίαση στοχεύει περισσότερο στον εξωτισμό και τον αισθησιασμό που προκύπτει από αυτόν όμως αυτό που βρίσκω ενοχλητικό είναι η αντίληψη που κρύβεται πίσω της. Ζώντας στον “πρώτο κόσμο”, συχνά ξεχνάμε ότι ο “δεύτερος” και, γιατί όχι, ο “τρίτος” όχι μόνο υπάρχουν αλλά υπάρχουν πολύ κοντά μας. Και στο σύνολό τους, αποτελούν ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο του συνολικού πληθυσμού.
Ίσως είμαι επηρεασμένος από τη μεγάλη διαφορά που βλέπω μεταξύ της χώρας στην οποία έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και αυτής στην οποία ζω τα τελευταία χρόνια: ναι μεν αμφότερες ανήκουν στον “πρώτο κόσμο” όμως δε χρειάστηκαν παρά λίγα χρόνια προκειμένου η διαφορά να μεγαλώσει τερατωδώς –βεβαίως οι ΗΠΑ δεν είναι Ελλάδα όμως ακόμα και εκεί, τα εσωτερικά χάσματα κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα είναι. Και είναι τουλάχιστον κοντόφθαλμο να ξεχάσει κανείς ότι αγνοώντας την ύπαρξη των χασμάτων, συμβάλλει στη διεύρυνσή τους.
Προφανώς καθένας μιλάει με τη γνώση της θέσης στην οποία βρίσκεται ο ίδιος και το περιβάλλον του. Όμως όπως γράφω συχνά, όσοι γράφουμε δημόσια οφείλουμε (τουλάχιστον) να προσπαθούμε να κατανοήσουμε και αυτούς που βρίσκονται σε μια διαφορετική θέση από εμάς. Σε αντίθετη περίπτωση γινόμαστε απλώς αυλοκόλακες της εκάστοτε Apple που θεωρεί –ή εμφανίζεται να θεωρεί- ότι η ύπαρξη των ανθρώπων προσδιορίζεται από το αν μπορούν να εκτιμήσουν το ντιζάιν των προϊόντων της –ο πραγματικός κόσμος είναι πολύ, πολύ πιο σύνθετος.
Σχόλια