Επιστρέφω στην στήλη μου, μετά από σχεδόν μια εβδομάδα, μετά τον πάταγο που έκανε το πρώτο μου άρθρο. Μπορεί, καλέ μου αναγνώστη, εσύ να μην αντιλήφθηκες την τεράστια αυτή επιτυχία, αλλά οι φίλοι και γνωστοί μου, που λατρεύουν την εξέχουσα προσωπικότητα μου, για να με πικάρουν για την θεματολογία του άρθρου, βάλθηκαν να μου στέλνουν τα συχαρίκια στα Myspace και στα Facebook. Τα ‘θελα και τα ‘παθα.
Κλείνω την περιαυτολογία, στην προσπάθεια μου να σε πείσω ότι είμαι σημαντικός, και θα σου γράψω κάτι για κάποιον που μπορεί να γίνει σημαντικός.
Θα ασχοληθώ με έναν σκηνοθέτη της νέας γενιάς, έναν ‘σκηνοθέτη 2.0'. Τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, γνωστό και ως CPil.
Τον Cpil τον γνώρισα (σαν σκηνοθέτη, γιατί το παληκάρι δεν το γνωρίζω προσωπικά), πριν από περίπου 3 χρόνια, όταν ξεκίνησε μια προσπάθεια να απεικονίσει διάφορα κείμενα που κυκλοφορούσαν στην blogόσφαιρα. Η προσπάθεια του, που ονομαζόταν The Series, ήταν πολύ επιτυχημένη (κατ'εμέ), αλλά δυστυχώς σταμάτησε στα 7 επεισόδια. Αν δεν σας είναι κόπος, δείτε το επεισόδιο 3, που περιγράφει τον τσακωμό ανάμεσα σε κάποια δημοσιογράφο και τον Vrypan (Παναγιώτη Βρυώνη), δημιουργό του Monitor (που εξελίχθηκε σε Sync), ή ακόμα καλύτερα το αγαπημένο μου επεισόδιο 5, που δείχνει κάτι άδειες σκηνές της Αθήνας (άδεια βαγόνια στο Μετρό, άδεια την Αττική Οδό!, κτλ.) που μου έρχεται να κλάψω, όταν νοσταλγώ την παλιά Αθήνα.
Κάπου εδώ, θα πρέπει να σκηνοθετήσω και εγώ το κείμενο μου, και εκεί που σε έχω ρίξει στο φιλότιμο, θα πρέπει να σε τελειώσω συναισθηματικά, για να σεκερδίσω μετά, με αυτό το φανταστικό βίντεο του cpil... Τι είναι αυτό? (1,5 εκ. Views, παρακαλώ).
Θα αναρωτηθείς βέβαια, γιατί γράφω όλο αυτό το ευαγγέλιο για τον cpil, χωρίς να γνωρίζω τον άνθρωπο.
Θα σου απαντήσω ότι μπορεί να μην γνωρίζω τον άνθρωπο, αλλά έχω εκτιμήσει πολύ την δουλειά του. Και όταν ο cpil ανακοινώνει ότι θα πρωτοτυπήσει για μια ακόμα φορά, για τα Ελληνικά δεδομένα, δεν μπορώ να μην τον στηρίξω. Έχουμε και λέμε.
Ο Cpil προσπαθεί να φτιάξει ένα videaκι μικρού μήκους, το οποίο έχει κοστολογήσει γύρω στα 35,000 ευρώ. Δυστυχώς, κανένας κουλτουριάρης της τηλεόρασης δεν έχει να του προσφέρει αυτό το budget, οπότε στράφηκε σε εσένα και σε εμένα. Άνοιξε ένα λογαριασμό στο Fundable, για να αναζητήσει τον οβολό σου, αλλά όντας τίμιος και λεβέντης, υποσχέθηκε ότι σε περίπτωση που δεν καταφέρει να συγκεντρώσει το οφειλούμενο ποσό, θα επιστρέψει πίσω τα χρήματα.
Πως μπορώ να μην συγκινηθώ και να μην σε συγκινήσω, καλέ μου φίλε και αναγνώστη. Γιατί, αντί να δώσεις ένα 30άρι ευρώ, για να δεις τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό να παίζουν τουρλουμπούκι στο γήπεδο (όταν μπορείς να το δεις στην 46άρα LCD σου), ή εσύ καλή μου φίλη και αναγνώστρια που δίνεις ένα 70άρι για μανικιούρ και πεντικιούρ... όλοι εμείς, γιατί να μην βοηθήσουμε έναν άνθρωπο με ποιότητα και ικανότητα, να επιτύχει τον σκοπό του... αλλά κυρίως για να μπορούμε να υπερηφανευόμαστε στο μέλλον, αναγράφοντας το και στο βιογραφικό μας στις ‘Άλλες Ασχολίες', ότι έχουμε υπάρξει και παραγωγοί ενός blockbuster!!! ;o)
Υ.γ.1: Εννοείται ότι με τέτοια αβάντα, περιμένω να σκηνοθετήσει ο cpil και ένα φανταστικό video για την αρχοντιά μου. Θέλω να με κάνει να φαίνομαι σαν τον Λάνσελοτ, αλλά όχι τόσο φλωράκο, όσο ο αγγλάκος... Εγώ, δεν θα την άφηνα σε ησυχία την Γκουίνεβιρ! :o)
Υ.γ.2: Διάβασα ακόμα ένα υπέροχο μανιφέστο από κάποιους επιφανείς Γερμανούς. Έμεινα βέβαια, για μια ακόμα φορά με απορίες? Α. Η πρόσβαση στο Ίντερνετ, δεν ανήκει σε ιδωτικές εταιρείες? Δεν είναι δηλαδή εμπορική πράξη? Και βου, τα λεγόμενα και top level domains, σε ποιον ανήκουν και από ποιον ελέγχονται?
Υ.γ.3: Στο προηγούμενο φανταστικό μου άρθρο, είχα επισημάνει ότι αν έχω πολλά comments θα κάνω κλήρωση μια καταπληκτική φωτογραφική μηχανή. Την έκανα, και ως δια μαγείας... την κέρδισε ένας πολύ καλός μου φίλος. Δεν μπορείς να φανταστείς, πόσο χαρούμενος ένιωσε, καλέ μου αναγνώστη και φίλη αναγνώστρια. :op
Σχόλια